“Μπορούσες και συ, κακομοίρη, μια φορά στη ζωή σου να δεις μιαν όμορφη πράσινη πέτρα και δεν την είδες.” Καζαντζάκης, Ζορμπάς.

“Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα.” Σεφέρης, Μυθιστόρημα, ΙΗ’.

Σημείωση

Συνάντησα πρόσφατα τις δυο παραπάνω φράσεις – την πρώτη διαβάζοντας το Ζορμπά, τη δεύτερη κατά τύχη στον Ιστό – και μου θύμισαν η μία την άλλη. Δυσκολεύομαι να βρω λέξη που να εκφράζει την τύψη για αυτά που δεν κάναμε.